Godina rođenja i smrti:
19.11.1911–08.10.1941.
Adresa poslednjeg prebivališta:
Beograd
Srodnici:
Otac: Elijahu Ilija Baruh
Majka: Bulina Baruh rođ. Jarhi
Sestre: Berta Bela Baruh; Rašela Šela Simić rođ. Baruh; Simha Sonja Baruh ;
Braća: Isidor Isa Baruh; Josif Joži Baruh;
Biografija:
Bora Baruh rođen je u Beogradu, u porodici Elijahua Ilije i Buline Baruh, rođene Jarhi. Imao je sestre Rašelu Šelu Simić, rođenu Baruh, Simhu Sonju Baruh i Bertu Belu Baruh, kao i braću Isidora Isu i Josifa Jožija Baruha. Bio je pravnik i akademski slikar, jedan od značajnijih predstavnika socijalnog realizma između dva svetska rata.
Još tokom gimnazijskih dana priključio se komunističkom pokretu. Školovanje je nastavio na Pravnom fakultetu u Beogradu, a potom u Parizu, gde je studirao slikarstvo. Ubrzo po završetku Pravnog fakulteta i kratkom pripravničkom stažu potpuno se posvetio umetnosti. Prvi put je javno izlagao 1933. godine, na Šestoj jesenjoj izložbi slikarskih i vajarskih radova beogradskih umetnika. Iste godine Jevrejska opština dodelila mu je atelje, a potom i stipendiju za školovanje na École des Beaux-Arts u Parizu.
Učeći kod poznatih slikara i pedagoga Ozanfana i Lota, počeo je kao slikar impresionističke škole, a potom se razvio u istaknutog koloristu. Boravak u Francuskoj iskoristio je i za političko angažovanje. Godine 1935. pristupio je Komunističkoj partiji Jugoslavije i Komunističkoj partiji Francuske, a iste godine izabran je u studentsko jugoslovensko partijsko rukovodstvo u Parizu.
Istovremeno je svoje radove slao na prolećne i jesenje izložbe u Beogradu. U Parizu je upoznao Elviru Žilia, svoju buduću suprugu, sa kojom je dobio sina Žan-Kloda. Okupljao se sa jugoslovenskim slikarima u Udruženju jugoslovenskih umetnika u Parizu i izlagao na Svetskoj izložbi u Parizu 1937. godine, kao i u salonu „Tuileries“ i galerijama „Niveau“, „Carmina“ i „Galerie de Paris“.
Svoje političko delovanje nastavio je prihvatanjem jugoslovenskih dobrovoljaca za Špansku republikansku armiju u Parizu i organizovanjem njihovog prebacivanja u Španiju. Godine 1938. pariska policija otkrila je njegovo delovanje i deportovala ga u Kraljevinu Jugoslaviju, gde je mesec dana proveo u zatvoru Glavnjača. Po povratku iz Pariza pristupio je grupi „Život“, koja je okupljala umetnike posvećene antifašističkom pokretu. Svoju poslednju samostalnu izložbu održao je 1939. godine u Zagrebu.
U Jugoslaviji je nastavio ilegalni rad, zbog čega je nekoliko puta hapšen, a 1940. godine zatvoren je u logoru u Bileći. Nakon nemačkog bombardovanja Beograda 6. aprila 1941. godine usledio je progon Jevreja, koji je uključivao uvođenje antijevrejskih mera, registraciju i obavezno nošenje žute trake. Bora je, zajedno sa ostalim beogradskim Jevrejima, bio angažovan na raščišćavanju ruševina i otkopavanju leševa.
Avgusta 1941. godine pristupio je Narodnooslobodilačkoj vojsci kao komesar Kosmajskog partizanskog odreda. Nakon oslobođenja Užica radio je u Agitpropu, odeljenju za agitaciju i propagandu. Sa partizanskim jedinicama povukao se tokom Prve neprijateljske ofanzive ka Sandžaku i stigao u Sjenicu, gde je 15. februara 1942. godine, na savetovanju Komunističke partije Srbije, doneta odluka da se zajedno sa ostalim partizanima vrati u Srbiju radi ponovnog aktiviranja partizanskih jedinica.
Po povratku u zapadnu Srbiju, Bora Baruh i kosmajski partizani priključili su se Suvoborskom partizanskom odredu. U martu 1942. godine zarobile su ga nemačke snage. Zatvoren je u Banjičkom logoru u Beogradu, a streljan 4. jula 1942. godine na stratištu u Jajincima.
Iza sebe je ostavio značajno slikarsko nasleđe, oko 200 slika i gotovo isto toliko crteža. U znak sećanja na njega i njegovu braću, 1946. godine jedna ulica u Beogradu preimenovana je u Ulicu braće Baruh, a nedugo zatim otvorena je i istoimena osnovna škola.